Nierzadko spotykam się z okolicznościami, w których gdy słyszę jak na imię biednemu maluchowi dali jego rodzice chce mi się śmiać. A to najbardziej ludzka reakcja. Czasami zdarza się również, iż chce mi się płakać, jestem zdruzgotany, zażenowany, po prostu nie mogę tego przyswoić. O stylu się podobno nie kłóci, to co może nie podobać się mojej osobie, pozostali mają prawo uważać za wzorzec – i odwrotnie. Grunt jednak w tym, iż uważam, że co poniektóre imiona tak głęboko wbite są w naszych umysłach, tak bezdyskusyjnie się nam z czymś lub kimś kojarzą, iż wielkim wyzwanie jest chrzczenie tak swoich dzieci, które dodatkowo posiadają nasze nazwisko. Spotkałem się np. z chłopcem o imieniu Adolf, i paradoksalnie nie był z Niemiec. W swym życiu miałem możliwość podać rękę Albinowi, który kompletnie nie miał śnieżnobiałej skóry a nawet Alfonsowi, który notabene zarabiał na życie zasiadając w redakcji w dzienniku – i nie była to przykrywka. W życiu politycznym naszego kraju czynnie pokazują się także panowie o słodko brzmiących imionach Maria – jest przecież Pan Rokita oraz prezydent Komorowski – czy wam też coś tu nie gra? Jeżeli rozchodzi się o kobiety, moja kumpela nazywa się Genowefa i nawet nie pytajcie czy ma na nazwisko Pigwa. istnieje także Sonia, która kojarzy mi się z malutkim, niegroźnym gryzoniem, którego umieszcza się w terrarium, a także Żaklina, której imię z trudem przechodzi mi przez gardło. Myślę, iż im dłużej i bardziej rodzice główkują nad imionami dla swoich maluchów, tym mniej satysfakcjonujące są tego efekty.
Tags: imie, pochodzenie imion, znaczenie imienia, znaczenie imion